Συναντήσαμε το συνάδελφο Γιώργο Γρηγοροτσώλη, απ’ τους παλαιότερους και εξαιρετικά καλοστεκούμενους συναδέλφους και συζητήσαμε μεταξύ ενός καφέ και ενός τσίπουρου. Μας περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο τις συνθήκες εργασίας, τις δυσκολίες για την επιβίωση, αλλά παράλληλα δεν παρέλειψε να τονίσει προς το τέλος της συζήτησης, εμφανώς συγκινημένος ότι «ο ΟΤΕ ήταν το χωράφι μας απ’ όπου τρεφόμασταν, ήταν το αμπέλι μας που πίναμε το κρασί» και για τους συναδέλφους είχε να πει μόνο καλά λόγια. Όσες πικρίες ενδεχομένως ένοιωσε ξεχάστηκαν κι’ απέμειναν σαν ανάμνηση τα ευχάριστα.

 Διορίστηκε στα Τ.Τ.Τ σε ηλικία 19 ετών το 1948. Οι ανάγκες τότε ήταν κυρίως στα δίκτυα όπου με 50-60 ακόμη άτομα εργάζονταν κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Έτοιμο δίκτυο υπήρχε μόνο μεταξύ Αθήνας Λαμίας μέσω Μπράλου. Από την πρώτη μέρα και χωρίς να έχουν εκπαιδευτεί, έπρεπε ν’ ανέβουν σε κολώνες τις οποίες συνήθως «μάτιζαν» προκειμένου να επιτευχθεί το απαιτούμενο πολλές φορές ύψος των 14 μέτρων. Ήταν καθιερωμένο το οκτάωρο αλλά ποτέ δεν εφαρμοζόταν, δουλειά κάθε μέρα και την Κυριακή μέχρι το μεσημέρι. Το μεροκάματο ήταν 9 δραχμές και 30 λεπτά και για να καταλάβουμε την αξία τους ίσια που μπορούσαν να αγοράσουν μισή ρέγκα και λίγο ψωμάκι για να περάσουν μέχρι αργά το απόγευμα. Το 1949 που ιδρύθηκε ο ΟΤΕ και μετά ένα χρόνο από τότε κατάφεραν να χορτάσουν το ψωμί ή μάλλον τη μπομπότα.

Το πρώτο κέντρο που εξυπηρετούσε 200 τηλέφωνα έγινε στην Αινιάνων. Ήτανε τεχνολογία Siemens , ακόμη κι ο καυστήρας για τη θέρμανση Siemens ήτανε.

Τα πρώτα γραφεία του ΟΤΕ έγιναν στη Χαντζοπούλου και Βύρωνος ,ακολούθως στη Ροζάκη Αγγελή και τέλος  περί το 1963 στην πλατεία Ελευθερίας . Προϊστάμενος για πρώτη φορά έγινε ο Σκουλαρίκης του οποίου η καταγωγή δεν ήταν από τη Λαμία.

Συνολικά ο συνάδελφος Γρηγοροτσιόλης εργάστηκε 33 χρόνια και 7 μήνες.

Να είσαι καλά συνάδελφε Γιώργο, για να σε χαίρεται και να σε καμαρώνει η οικογένειά σου και να ελπίζουμε κι’ εμείς ότι μετά από κάποια χρόνια θα μπορούμε να αφηγούμαστε στους νεώτερους τα δικά μας πεπραγμένα.